Column vader abt

Deadline - Lifeline

Ik kan en wil niet schrijven, tenzij ik het zie met de ogen van mijn ziel en het hoor met de oren van mijn eeuwige geest, en in alle ledematen van mijn lichaam de kracht ervaar van de Heilige Geest.

Aldus Mechtild van Maagdenburg, een cisterciënzer zuster die in de dertiende eeuw in Helfta leefde. Het is een van de vele notities in haar boek Het vloeiende licht der Godheid (IV,3).

Gek genoeg herken ik me in deze tekst van Mechtild. Niet dat ik altijd zo bezield en begeesterd ben tijdens het schrijven zoals zij. Wel dat ik op zo'n moment hoop, en ook heb ik heel sterk de overtuiging dat schrijven pas schrijven mag heten als het gebeurt als de ogen van mijn ziel en de oren van mijn eeuwige geest geopend zijn, en ik in heel mijn lijf de kracht ervaar van de Heilige Geest. Dat mag pas ten volle inspiratie heten.

Een verlangen naar eenheid proef ik daaronder, een innerlijke eenheid, beginnend en eindigend in de ENE, en vrucht dragend in leven daden, zoals hier in het schrijven. Sterk van Mechtild is dat ze pas kan en wil schrijven als het haar gegeven is vanuit die eenheid, de ENE. Daar ligt voor haar de 'deadline', of eerder een lifeline: pas schrijven als ze helemaal open is voor God en leeft vanuit God. Bij mij is het vaak toch de gewone deadline die me ertoe aanzet om daadwerkelijk te gaan schrijven, onder de druk van de tijd, of ook wel dankzij die tijdsdruk. De klok die me opjaagt en uitdaagt. Met Mechtild is het anders. Ze leeft in Gods tijd, en komt pas in beweging als God in haar in beweging komt, en haar in beweging zet. Voor mij begint het leven in de ruimte van God meestal pas als ik de deadline weer gehad heb, en de tekst ingeleverd is. Dan kom ik in Gods tijd. Dus ... doek over het toetsenbord nu :-)